Στην καθημερινότητα της τάξης, η συμμετοχή συχνά συνδέεται με τον προφορικό λόγο, με το ποιος σηκώνει το χέρι του και ποιος απαντά με ευκολία στις ερωτήσεις. Υπάρχουν όμως μαθητές που παρακολουθούν προσεκτικά το μάθημα, γνωρίζουν την απάντηση, αλλά δυσκολεύονται να τη διατυπώσουν τη στιγμή που τους ζητείται να μιλήσουν μπροστά σε άλλους.

Η δυσκολία στον προφορικό λόγο στα παιδιά δεν είναι πάντα εμφανής, καθώς συνδέεται με την ικανότητα οργάνωσης της σκέψης, την εύρεση των κατάλληλων λέξεων και τη διατήρηση της σειράς του λόγου σε πραγματικό χρόνο. Για ορισμένα παιδιά, αυτή η διαδικασία απαιτεί περισσότερο χρόνο και ενέργεια, με αποτέλεσμα η πίεση της άμεσης απάντησης να τα οδηγεί στη σιωπή.

Αυτό που συχνά ερμηνεύεται ως έλλειψη συμμετοχής μπορεί να είναι μια προσπάθεια αποφυγής μιας διαδικασίας που τα εκθέτει και τα κουράζει. Όταν δίνεται λίγος περισσότερος χρόνος πριν ζητηθεί απάντηση, όταν η ερώτηση είναι πιο απλή και ανοιχτή, ή όταν το παιδί έχει τη δυνατότητα να γράψει ή να δείξει αντί να μιλήσει, η συμμετοχή του συχνά αυξάνεται αισθητά.

Σε αυτές τις περιπτώσεις γίνεται πιο κατανοητό ότι η σιωπή δεν είναι αδιαφορία, αλλά ένδειξη μιας δυσκολίας που δεν φαίνεται άμεσα. Η αναγνώριση αυτής της ανάγκης μέσα στο σχολικό πλαίσιο μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά το παιδί να συμμετέχει με τρόπο που το διευκολύνει και το στηρίζει.