Η ίδια επιστημονική ομάδα, η ίδια φροντίδα, σε ένα ενιαίο πλαίσιο υποστήριξης για το παιδί και την οικογένεια.
Το Πρόγραμμα Πρώιμης Παρέμβασης της Χρυσαλίδας αποτελεί πλέον μέρος των Κέντρων Πνοή σε Ίλιον, Περιστέρι και Αγίους Αναργύρους, συνεχίζοντας το έργο της με την ίδια επιστημονική ομάδα, στον ίδιο χώρο και με την ίδια δέσμευση απέναντι στα παιδιά και τις οικογένειες που μας εμπιστεύονται.
Ένας απολογισμός από την διαδικτυακή επιμόρφωσης γονέων.
Από το tantrum του μικρού παιδιού, που δεν είναι χειραγώγηση αλλά εκτόνωση συναισθήματος, έως την απόσυρση του εφήβου, οι γονείς που συμμετείχαν στην συνάντηση συνειδητοποίησαν ότι η σύγκρουση δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται.
Κάθε εβδομάδα κάθομαι απέναντι από εφήβους που φέρνουν μαζί τους κάτι που δύσκολα βγαίνει σε λόγια. Μια κούραση που δεν εξηγείται μόνο από τις λίγες ώρες ύπνου. Μια ένταση που είναι εκεί ακόμα κι όταν δεν υπάρχει «λόγος». Αυτό που βλέπουμε δεν είναι αδυναμία. Είναι η εικόνα μιας γενιάς που μεγαλώνει κάτω από ένα φορτίο που αυξάνεται κάθε χρόνο
Γράφει η Χριστίνα Τσαλίκη, Ψυχολόγος στα Κέντρα Πνοή Αγίων Αναργύρων
Όταν μιλάμε για «διάβασμα», συχνά φανταζόμαστε ένα παιδί καθισμένο στο γραφείο του, με ανοιχτό βιβλίο και τετράδιο. Στην πράξη όμως, δεν βιώνουν όλα τα παιδιά το ίδιο αυτή τη διαδικασία.
Υπάρχουν στιγμές που το άγχος εμφανίζεται πριν καν το περιμένουμε. Λίγο πριν από ένα διαγώνισμα, μια παρουσίαση, έναν αγώνα ή ακόμη και μια απλή αλλαγή στην καθημερινότητα.
Είναι ένα σήμα. Μια υπενθύμιση ότι κάτι έχει σημασία για το παιδί.
Αν υπάρχει έστω μία στιγμή μέσα στην εβδομάδα που σκέφτεστε «πώς μπορούμε να το διαχειριστούμε αλλιώς;», αυτό το σεμινάριο είναι
Όταν εμφανίζονται δυσκολίες στο σχολείο, πολλοί γονείς αναρωτιούνται ποια είναι τα επόμενα βήματα.
Η διαδικασία υποστήριξης δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκη. Με σωστή καθοδήγηση, μπορεί να γίνει μια οργανωμένη πορεία που βοηθά το παιδί να αναπτύξει τις δυνατότητές του.
Συχνά το σχολείο είναι το πρώτο περιβάλλον όπου εμφανίζονται δυσκολίες που σχετίζονται με τη μάθηση ή τη συγκέντρωση. Οι εκπαιδευτικοί παρατηρούν το παιδί καθημερινά, μέσα στην τάξη, στις εργασίες και στην αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές του.
Όταν ένας δάσκαλος ή μια δασκάλα εκφράζει ανησυχία, αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει απαραίτητα σοβαρό πρόβλημα. Συνήθως είναι μια πρόσκληση για συνεργασία, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τις ανάγκες του παιδιού.
Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό. Μερικά μιλούν νωρίς, άλλα αργότερα. Κάποια τρέχουν από τα πρώτα τους βήματα, ενώ
Κάποια παιδιά επιστρέφουν από το σχολείο πιο κουρασμένα από όσο μπορούν να εξηγήσουν. Πολλοί γονείς περιγράφουν την ίδια εικόνα στο
